မိခင္တစ္ဦးရဲ႕ မုသားစကား ရွစ္ခြန္း

ဒီျဖစ္ရပ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္ ကေလးဘဝတုန္းက စတင္ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဆင္းရဲတဲ့ မိသားစုရဲ႕ သားတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာ အစားအစာ အလံုအေလာက္ မရွိခဲ့ပါဘူး။ အစာစားခ်ိန္ ေရာက္တိုင္း တစ္ခါတစ္ရံ အေမက သူ႕အတြက္ ေဝစုထမင္းကို ခြဲျခမ္းရင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေကြ်းခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဇလံုထဲ အေမ့ေဝစုထမင္းေတြ ေျပာင္းထည့္ေပးေနစဥ္ “သားေရ…ဒီထမင္းေလးစားလုိက္။ အေမ ဗိုက္မဆာဘူး”လို႕ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ဒါဟာ အေမရဲ႕ ပထမဆံုး မုသားစကားပါပဲ။

        ကြ်န္ေတာ္ ၾကီးထြားဖြံ႕ျဖိဳးေနစဥ္ ဇြဲေကာင္းတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အေမဟာ အိမ္နားမွာရွိတဲ့ ျမစ္တစ္စင္းထဲမွာ အားလပ္ခ်ိန္တိုင္း ငါးဖမ္းထြက္ပါတယ္။ ဖမ္းယူရရွိတဲ့ ငါးေတြကေန ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ဖြံ႕ျဖိဳးၾကီးထြားမႈအတြက္လိုအပ္မယ့္ အာဟာရျပည့္ အစာအနည္းငယ္ေလာက္ေပးနုိင္ဖို႕ အေမက ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ပါတယ္။ ငါးမွ်ားျပီးတဲ့အခါ အေမဟာ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ အစာစားလုိစိတ္ကို ျမွင့္တင္ေပးနုိင္မယ့္ ေကာင္းမြန္ျပီး အရသာထူးကဲလွတဲ့ ငါးစြပ္ျပဳတ္ကို ခ်က္ျပဳတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ငါးစြပ္ျပဳတ္ကို ကြ်န္ေတာ္စားေနစဥ္ အေမဟာ ေဘးမွာထုိင္ရင္း ကြ်န္ေတာ္စားျပီးလို႕ အရိုးမွ်သာ က်န္ေတာ့တဲ့ ငါးေတြကို ေကာက္ဝါးေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါကိုျမင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အလြန္အမင္း ခံစားသြားခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ တူျဖင့္ ငါးတစ္ေကာင္ကိုခပ္ယူရင္း အေမ့ဆီ ကမ္းေပးလုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမဟာ ခ်က္ခ်င္းျငင္းဆိုရင္း ေျပာလာပါတယ္။ “အဲဒီငါးကို သားပဲစားလုိက္ပါ။ တကယ္ေတာ့ အေမ ငါးဟင္းမၾကိဳက္ဘူး”တဲ့။

ဒါဟာ အေမရဲ႕ ဒုတိယေျမာက္ မုသားစကားပါပဲ။

        အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝမွာ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ေလ့လာမႈအသံုးစရိတ္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းေပးနုိင္ဖို႕အတြက္ အေမဟာ စီးပြားေရး ကုမၸဏီတစ္ခုဆီသြားရင္း အသံုးျပဳျပီးသား မီးျခစ္ဘူးအခ်ိဳ႕ကိုယူကာ ျပန္ျပီး ျပဳျပင္တြဲစပ္ေပးရပါတယ္။ ဒီအလုပ္က ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းေပးနုိင္ဖို႕အတြက္ ေငြအနည္းငယ္ ရေစခဲ့ပါတယ္။ ေဆာင္းရာသီ ေရာက္တဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္ အိပ္ေနရာမွနိုးေတာ့ အေမ့ဆီၾကည့္လုိက္ရာ မအိပ္ေသးဘဲ ဖေယာင္းတုိင္အလင္းေရာင္ေလးနဲ႕ မီးျခစ္ဘူးေတြကို ဇြဲရွိရွိ တြဲစပ္ေနတဲ့ အေမ့ကို ေတြ႕ျမင္လုိက္ပါတယ္။ “အေမ… အိပ္ေတာ့ေလဗ်ာ။ ညည့္နက္ေနျပီပဲ။ မနက္ျဖန္ အေမ အလုပ္သြားရဦးမွာေလ”လို႕ ကြ်န္ေတာ္က ေျပာလုိက္ပါတယ္။ အေမက ျပံဳးရင္း ေျပာလာပါတယ္။ “သားေရ… အိပ္ေတာ့ေနာ္။ အေမ မေမာေသးပါဘူး”တဲ့။

ဒါဟာ အေမရဲ႕ တတိယေျမာက္ မုသားစကားပါပဲ။

        အတန္းတင္စာေမးပြဲၾကီး ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမဟာ အလုပ္မွခြင့္ယူရင္း ကြ်န္ေတာ္နဲ႕အတူ အေဖာ္လုိက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဇြဲေကာင္းလွတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အေမဟာ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနတဲ့ ေနပူၾကီးထဲကေန ကြ်န္ေတာ့္ကို ေစာင့္ေပးေနခဲ့ပါတယ္။ အတန္းတင္စာေမးပြဲ ျပီးဆံုးေၾကာင္း အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းသံ ေပၚလာတဲ့အခါ အေမဟာ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုဆီးၾကိဳရင္း အေမယူလာတဲ့ ပုလင္းထဲကေန လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ငွဲ႕ရင္း ကမ္းေပးလာပါတယ္။ တစ္ကိုယ္လံုး ေခြ်းေတြ စိုရႊဲေနတဲ့ အေမကိုေတြ႕ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ခ်က္ခ်င္းျပန္ေပးရင္း အေမလည္းေသာက္ဖို႕ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ အေမက “သားပဲ ေသာက္လုိက္ပါ။ အေမ ေရမဆာပါဘူး”လို႕ ေျပာပါတယ္။

ဒါဟာ အေမရဲ႕ စတုတၳေျမာက္ မုသားစကားပါပဲ။

        ေနမေကာင္းျဖစ္လို႕ ကြ်န္ေတာ့္အေဖ ဆံုးပါးသြားခ်ိန္မွာ သနားစရာေကာင္းလွတဲ့ အေမဟာ တစ္ဦးတည္းေသာမိဘအျဖစ္ က်ရာအခန္းက႑ကို ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ေတြကို အေမတစ္ဦးတည္း ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ မိသားစုဘဝဟာ ပိုျပီးေတာ့ ခက္ခဲလာခဲ့ပါတယ္။ ဒုကၡေဝဒနာ မခံစားရတဲ့ ေန႕ဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ မိသားစုဘဝ ပိုျပီးေတာ့ ဆုိးရြားလာခ်ိန္မွာ အိမ္အနီးမွာပဲေနတဲ့ ၾကင္နာတတ္တဲ့ ဦးေလးက မၾကာခဏဆိုသလို ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို ေထာက္ပံ့ကူညီခဲ့ပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကေတာ့ အေမကို ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႕ မၾကာခဏ တုိက္တြန္းနားခ်ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းမာလွတဲ့ အေမက သူတို႕ရဲ႕အၾကံကို လက္မခံဘဲ “ကြ်န္မ အိမ္ေထာင္သစ္ထူဖို႕ မလိုအပ္ပါဘူးရွင္”လို႕ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ဒါဟာ အေမရဲ႕ ပဥၥမေျမာက္ မုသားစကားပါပဲ။

        ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းျပီးလို႕ အလုပ္တစ္ခုရျပီးေနာက္ အသက္ၾကီးေနျပီျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အေမ အနားယူဖို႕ အခ်ိန္က်လာခဲ့ပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ အေမက အနားမယူခ်င္ဘဲ သူမရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ နံနက္တုိင္း ေစ်းသို႕သြားကာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္အခ်ိဳ႕ကို ေရာင္းခ်ခဲ့ရပါတယ္။ အျခားျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕မွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္က အေမရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးကို ျဖည့္ဆည္းကူညီသည့္အေနျဖင့္ မၾကာခဏဆိုသလို ေငြအနည္းငယ္ ပို႕ေပးလုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမက အဲဒီေငြေတြကို လက္မခံခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံ ေငြေတြကို ကြ်န္ေတာ့္ဆီပဲ ျပန္လႊဲပို႕လုိက္ပါတယ္။ “အေမ့မွာ ေငြအလံုအေလာက္ ရွိပါတယ္”လို႕ အေမက ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ဒါဟာ အေမရဲ႕ ဆဌမေျမာက္ မုသားစကားပါပဲ။

        ကြ်န္ေတာ္ ဘြဲ႕တစ္ခုရျပီးေနာက္ မဟာဘြဲ႕အတြက္ ဆက္လက္သင္ယူခဲ့ရပါတယ္။ ပညာသင္ေထာက္ပံ့ေၾကး အစီအစဥ္အရ ကုမၸဏီတစ္ခုမွ ေထာက္ပံ့ကူညီေပးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အဲဒီကုမၸဏီမွာပဲ အလုပ္ဝင္ခဲ့ပါတယ္။ လစာေကာင္းေကာင္း ရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ပင္လယ္ေကြ႕ေဒသမွာ အေမကိုေခၚရင္း ဘဝကို ျဖတ္သန္းကုန္ဆံုးေစဖို႕ ရည္ရြယ္ထားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အေမက သားျဖစ္သူကို အေႏွာင့္အယွက္ ေပးခ်င္ပံု မရခဲ့ပါဘူး။ “အဲဒီေနရာမ်ိဳးမွာ အေမ မေနတတ္ပါဘူး”လို႕ပဲ အေမက ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ဒါဟာ အေမရဲ႕ သတၱမေျမာက္ မုသားစကားပါပဲ။

အိုမင္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမဟာ အစာအိမ္ကင္ဆာေဝဒနာ ခံစားရျပီးေနာက္ ေဆးရံုတင္လိုက္ရပါတယ္။ သမုဒၵရာျခားျပီး မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာ အေဝးမွာေနထိုင္ေနရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အခ်စ္ရဆံုး အေမ့ဆီကို ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ခြဲစိတ္ခံရျပီးေနာက္ အားနည္းေနတဲ့ အေမဟာ အိပ္ရာေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းေနခဲ့ပါတယ္။ အလြန္ အသက္ၾကီးလာပံုရတဲ့ အေမဟာ ေလးေလးနက္နက္ေတြးေတာရင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေရာဂါေဝဒနာေၾကာင့္ အေမရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ အားနည္းေနတယ္ဆိုတာ သိသာလွပါတယ္။ အေမဟာ အလြန္ကို အားနည္းခ်ည့္နဲ႕တဲ့ပံု ေပၚေနခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ မ်က္ရည္ေတြေတြက်ရင္း အေမကို စိုက္ၾကည့္လုိက္ပါတယ္။ ဒီအေျခအေနမ်ိဳးနဲ႕ အေမကို ေတြ႕ျမင္လုိက္ရတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ႏွလံုးသား အလြန္အမင္း နာက်င္ခံစားသြားရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမက လက္က်န္အားနည္းနည္းေလးနဲ႕ “မငိုပါနဲ႕သားရယ္။ အေမ မနာပါဘူး”လို႕ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ဒါဟာ အေမရဲ႕ အဌမေျမာက္နဲ႕ ေနာက္ဆံုးမုသားစားပါပဲ။ အဌမေျမာက္ မုသားစကားေျပာျပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ အခ်စ္ခင္ရဆံုး အေမဟာ သူမရဲ႕ မ်က္လံုးေတြ ထာဝရ မွိတ္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ခရီးသည္ သံုးဦး

        တစ္ညတြင္ ေျခသလံုးအိမ္တိုင္ လူတစ္စု အနားယူဖို႕ ျပင္ဆင္ေနၾကတုန္း ေတာက္ပတဲ့ အလင္းတန္းတစ္ခု သူတို႕ေဘးပတ္လည္မွာ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။

နတ္မင္းၾကီးတစ္ပါးရဲ႕ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ ေရာက္ေနေၾကာင္း သူတို႕ သိရွိၾကပါတယ္။

သူတို႕အတြက္ အထူးအေရးၾကီးတဲ့ သတင္းစကားတစ္ခု ၾကားနာရဖို႕အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးစြာျဖင့္ သူတုိ႕ ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာ ေျပာသံ ထြက္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။

“အသင္တုိ႕ တတ္နိုင္သေလာက္ ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြ ေကာက္ယူျပီး ျမင္းကုန္းနီးအိတ္ထဲ ထည့္လိုက္ပါ။ တစ္ေန႕တာ ခရီးထြက္ျပီးလို႕ မနက္ျဖန္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေရာ၊ ဝမ္းနည္းမႈပါ ခံစားၾကရပါလိမ့္မယ္”

အဲဒီေနာက္ ေျခသလံုးအိမ္တိုင္ လူတစ္စုဟာ သူတုိ႕ရဲ႕ မေက်နပ္မႈေတြ၊ ေဒါသေတြအေၾကာင္း အခ်င္းခ်င္း စတင္ေျပာဆိုၾကပါတယ္။

သူတုိ႕ဟာ ဥစၥာစည္းစိမ္၊ က်န္းမာေရး၊ ေလာကၾကီးအတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္စတာေတြ ဖန္တီးေပးနုိင္မယ့္ ၾကီးက်ယ္ေကာင္းမြန္တဲ့ အမွန္တရားကိုသာ ၾကားနာရဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕အတြက္ လံုးဝကို အဓိပၸါယ္မရွိတဲ့ သာမန္တာဝန္တစ္ခုကိုသာ အေပးခံလိုက္ရပါတယ္။

သူတုိ႕ဟာ မေက်နပ္မႈကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိေနေပမယ့္ ဧည့္သည္နတ္မင္းၾကီးရဲ႕ ဂုဏ္သတင္း ေက်ာ္ၾကားမႈေၾကာင့္ ေက်ာက္စရစ္ အနည္းငယ္ေကာက္ယူျပီး ျမင္းကုန္းနီးအိတ္ထဲ ထည့္လိုက္ၾကပါတယ္။

တစ္ေန႕တာ သူတို႕ ခရီးထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီညမွာ နားခိုဖို႕ ေနရာရွင္းေနစဥ္မွာပဲ သူတို႕ရဲ႕ ျမင္းကုန္းႏွီးအိတ္ဆီ ေရာက္သြားၾကပါတယ္။ ယမန္ေန႕ညက သူတို႕ စုေဆာင္းထားခဲ့တဲ့ ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြဟာ လွပျပီး ေတာက္ပေနတဲ့ စိန္ေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းသြားခဲ့ျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရပါတယ္။

နတ္မင္းၾကီး ေျပာဆုိခဲ့တဲ့အတုိင္း သူတို႕ဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေရာ၊ ဝမ္းနည္းမႈပါ ခံစားၾကရပါတယ္။

လွပျပီး အဖိုးထုိက္တန္တဲ့ စိန္ေတြ ရရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သူတို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကရတယ္။ အခြင့္အေရး ရွိစဥ္တုန္းက ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြ ပိုျပီး မေကာက္ယူမိခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သူတုိ႕ ဝမ္းနည္းၾကရပါတယ္။

သင္ခန္းစာ

ခုခ်ိန္ကစျပီး ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြကို ေကာက္ယူဖို႕ အခ်ိန္ေပးမယ္ဆုိရင္… ဆိုလိုတာကေတာ့ ေစ်းကြက္အေၾကာင္း သင္တတ္နိုင္သေလာက္ ေလ့လာျပီး ၾကိဳးၾကိဳးစားစား အသံုးခ်ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ သင့္အနာဂတ္မွာ အဲဒီအားထုတ္ၾကိဳးစားမႈေတြဟာ ဆုလာဒ္ေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းသြားပါလိမ့္မယ္။

စြမ္းအားထူးေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ

သင့္သြားေလရာအရပ္တုိင္း ေမတၱာပြားပါ။ ပထမဦးစြာ သင့္မိသားစုအတြင္း ေမတၱာျဖန္႕ေဝပါ။ သင့္ကေလးေတြ၊ သင့္ရဲ႕ဇနီး သို႕မဟုတ္ ခင္ပြန္း၊ သင့္ အိမ္နီးနားျခင္းေတြအေပၚ ေမတၱာထားရွိပါ။ သင့္ဆီေရာက္လာတဲ့ လူတုိင္းကို ပိုေကာင္းတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳးမရွိဘဲ ျပန္သြားတာမ်ိဳး မျဖစ္ပါေစနဲ႕။ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ၾကင္နာမႈကို လက္ေတြ႕သရုပ္ျပသူျဖစ္ပါေစ။ သင့္ မ်က္ႏွာ၊ သင့္မ်က္လံုး၊ သင့္အျပံဳး၊ သင့္ရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ ႏႈတ္ဆက္မႈေတြမွာ ေမတၱာတရားေတြ ကိန္းေအာင္းေနပါေစ။

မာသာထရီဆာ

ေကာလိပ္ပါေမာကၡတစ္ဦးသည္ သူ၏ လူမႈေရးသိပၸံ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေဘာ္လ္တီမိုးရွိ ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္မ်ားသို႕ သြားကာ လူငယ္(၂၀၀)၏ အေၾကာင္းကို မွတ္တမ္းတင္ေစပါသည္။ လူငယ္အသီးသီး၏ အနာဂတ္ကိုလည္း ခန္႕မွန္းအကဲျဖတ္ေရးမွတ္ရန္ မွာၾကားလိုက္ပါသည္။ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို ေလ့လာတိုင္း ေက်ာင္းသားမ်ားက “သူ႕မွာ အခြင့္ေကာင္းမရွိ”ဟုပဲ ေရးသားပါသည္။ (၂၅)ႏွစ္ၾကာျပီးေနာက္ အျခားလူမႈေရး ပါေမာကၡတစ္ဦးက ယခင္ေလ့လာခဲ့ေသာ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို အမွတ္မထင္ ေတြ႕လုိက္ပါသည္။ ထိုလူငယ္မ်ား မည္သုိ႕ ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရဖို႕ သူ၏တပည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို လုိက္လံေလ့လာေစပါသည္။ ေရြ႕ေျပာင္းသြားေသာ၊ ေသဆံုးသြားေသာ လူငယ္(၂၀)မွလြဲ၍ က်န္ရွိေသာ လူငယ္ (၁၈၀)ကို ေလ့လာရာ (၁၇၆)ဦးမွာ သာမန္ထက္ ပိုမိုေအာင္ျမင္ျပီး ေရွ႕ေနမ်ား၊ ဆရာဝန္မ်ား၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ား ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

ပါေမာကၡမွာ အလြန္အံ့ၾသသြားျပီး ထိုကိစၥကို ထပ္မံစံုစမ္းရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။ ကံေကာင္းသည္မွာ လူငယ္အားလံုး ထုိေဒသတြင္ ရွိေနၾကသျဖင့္ တစ္ဦးခ်င္းႏွင့္ ေတြ႕ဆံုကာ “သင့္ေအာင္ျမင္မႈဟာ ဘာေၾကာင့္လို႕ ယူဆပါသလဲ”ဟု ေမးျမန္းခဲ့ပါသည္။ “ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဆရာမတစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္”ဟု လူငယ္တုိင္းက ခံစားခ်က္အျပည့္ျဖင့္ ေျပာခဲ့ပါသည္။

ဆရာမမွာ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနသျဖင့္ ပါေမာကၡက ရွာေဖြရာ အသက္ၾကီးျပီျဖစ္ေသာ္လည္း ဖ်က္လက္ေနဆဲရွိသည့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကို ေတြ႕ရွိရပါသည္။ “ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္မ်ားမွ ဒီကေလးေတြ ေအာင္ျမင္မႈရေအာင္ အံ့ၾသစရာေကာင္းတဲ့ ဘယ္လိုနည္းလမ္းမ်ိဳးကို အသံုးျပဳခဲ့ပါသလဲ”ဟု ပါေမာကၡက ေမးပါသည္။

ဆရာမ၏ မ်က္လံုးမ်ားမွာ ေတာက္ပလာျပီး၊ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းမွာလည္း ညင္သာေသာ အျပံဳးပန္းတစ္ပြင့္ ပြင့္လန္းလာပါသည္။ “ဒီကိစၥက အလြန္ပဲ လြယ္ကူလွပါတယ္။ ကြ်န္မက ဒီကေလးေတြအေပၚ ေမတၱာထားတယ္ေလ”ဟု ဆရာမက ျပန္ေျပာျပပါသည္။

ဝန္ခံခ်က္။ ။ကြ်န္ေတာ္ တကၠသိုလ္တက္ေရာက္ေနစဥ္က စာမႈေလးကို ျပန္ေတြ႕လို႕ ေရးတင္လုိက္တာပါ။ မူရင္းအဂၤလိပ္စာကိုေတာ့ တြဲလွ်က္ မေတြ႕ရသျဖင့္ ျပန္မတင္လုိက္နိုင္သည္ကို နားလည္ေပးပါခင္ဗ်ာ။

က်ရံႈးမွာကို မေၾကာက္ပါႏွင့္

မင္း မမွတ္မိနိုင္ေပမယ့္ မင္းဟာ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်ရံႈးခဲ့ဖူးပါတယ္။

ပထမဆံုးအၾကိမ္ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕ ၾကိဳးစားစဥ္တုန္းက မင္း လဲက်ခဲ့ပါတယ္။

ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေရကူးဖုိ႕ ၾကိဳးစားစဥ္တုန္းကလည္း ေရနစ္လုမတတ္ ျဖစ္ခဲ့ရဖူးတယ္ မဟုတ္လား။

ပထမဆံုးအၾကိမ္ ဘက္တံကိုကိုင္ျပီး ရိုက္တုန္းကလည္း ေဘ့စ္ေဘာလံုးကို ထိမွန္ေအာင္ ရိုက္နုိင္ခဲ့လို႕လား။

ေဘ့စ္ေဘာကစားရာမွာ ကြင္းကို အၾကိမ္အမ်ားဆံုး ပတ္ေျပးနုိင္ခဲ့တဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ေဘ့စ္ေဘာဆရာၾကီးမ်ားဟာလည္း အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဘာလံုးကို ထိမွန္ေအာင္ မရိုက္နုိင္ခဲ့ၾကပါဘူး။

အာရ္၊ အိတ္ခ်္၊ ေမစီဟာ သူရဲ႕ စတိုးဆိုင္ မေအာင္ျမင္မီ ခုႏွစ္ၾကိမ္ က်ရံႈးခဲ့ဖူးပါတယ္။

အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး ဝတၳဳေရးဆရာ ဂြ်န္ခရီးေဆးဟာ စာအုပ္ေပါင္း (၅၆၄)အုပ္ ပံုႏွိပ္မထုတ္ေဝမီက ျငင္းပယ္ခံရမႈ (၇၅၃)ၾကိမ္ ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရပါတယ္။

ေဘ့စ္ရုသ္ဟာ ေဘ့စ္ေဘာလံုးကို (၁၃၃၀)ၾကိမ္ လြဲေခ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ ေဘာလံုးကိုရိုက္ျပီး (၇၁၄)ၾကိမ္ ကြင္းကို ပတ္ေျပးနုိင္ခဲ့ပါတယ္။

က်ရံႈးမွာကို မေၾကာက္ပါႏွင့္။

ၾကိဳးစားမၾကည့္ဘဲ လြဲေခ်ာသြားမယ့္ အခြင့္အလမ္းေတြကိုသာ စိုးရိမ္ပူပန္ပါ။

Don't be afraid to

You've failed many times, although you may not remember.

You fell down the first time you tried to walk.

You almost drowned the first time you tried to swim, didn't you?

Did you hit the ball the first time you swung a bat?

Heavy hitters, the ones who hit the most home runs, also strike out a lot.

R.H. Macy failed seven times before his store in New York caught on.

English novelist John Creasey got 753 rejection slips before he published 564 books.

Babe Ruth struck out 1330 times, but he also hit 714 home runs.

Don't worry about failure.

Worry about the chances you miss when you don't even try.

Wall Street Journal

စိန္ရွာေဖြျခင္း

တစ္ခါတုန္းက အာဖရိကမွာရွိတဲ့ လယ္သမားတစ္ဦးဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ျပီး တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲတယ္။ သူဟာ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ရတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲရတယ္။

တစ္ေန႕မွာေတာ့ ပညာရွိတစ္ဦး သူ႕ဆီေရာက္လာျပီး စိန္ေတြရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႕ စြမ္းအားေတြအေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။

“ခင္ဗ်ား လက္မအရြယ္ေလာက္ စိန္တစ္တံုး ပိုင္ဆုိင္မယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကိုယ္ပိုင္ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕ ရနုိင္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား လက္သီးဆုပ္ေလာက္ စိန္တစ္တံုး ပိုင္ဆိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုယ္ပိုင္နုိင္ငံ ရနိုင္ေကာင္းပါတယ္” အဲဒီလိုေျပာဆုိျပီး ပညာရွိၾကီးက ထြက္ခြာသြားပါတယ္။

အဲဒီညမွာပဲ လယ္သမားဟာ အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္လာတယ္။ သူဟာ မေပ်ာ္မရႊင္ ျဖစ္လာသလို တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲမႈလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ သူဟာ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲျခင္း မရွိတဲ့အတြက္ မေပ်ာ္မရႊင္ျဖစ္ရတယ္။ မေပ်ာ္မရႊင္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲျခင္းမရွိ ျဖစ္ရတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႕မွာေတာ့ သူဟာ သူရဲ႕လယ္ယာကို ေရာင္းခ်ဖို႕၊ သူ႕မိသားစုကို ဂရုစိုက္ဖို႕၊ စိန္ေတြကိုရွာေဖြဖို႕ အစီအစဥ္ေတြ ျပဳလုပ္ပါတယ္။

သူဟာ အာဖရိကတစ္ခြင္ လွည့္လည္သြားလာျပီး ရွာေဖြေပမယ့္ စိန္တစ္ပြင့္ေလာက္ေတာင္မွ မေတြ႕နိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဥေရာပတိုက္တစ္ခြင္သြားျပီး ရွာေပမယ့္လည္း မေတြ႕ရျပန္ဘူး။ စပိန္ျပည္ကို သူေရာက္တဲ့အခါ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ထိခုိက္မႈေတြ ခံစားရသလို၊ ေငြလည္း သိပ္မက်န္ေတာ့ပါဘူး။ သူဟာ အလြန္အမင္း စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းသြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဘာစီလိုနာျမစ္ထဲဆင္းျပီး သတ္ေသခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားမိပါတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ သူ႕လယ္ေျမကို ဝယ္ယူခဲ့တဲ့သူဟာ လယ္ကြင္းကို ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေဘးမွာ ကုလားအုတ္ေတြကို ေရေလာင္းေပးေနပါတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ဟာ စမ္းေခ်ာင္းကိုျဖတ္သန္းျပီး ေက်ာက္တုံးတစ္တံုးေပၚ က်ေရာက္တဲ့အခါ အဲဒီေက်ာက္တုံးကေန သက္တံေရာင္စဥ္တန္းလို အေရာင္ျဖာထြက္လာပါတယ္။ သူဟာ ေက်ာက္တံုးကိုေကာက္ျပီး ဧည့္ခန္းေဆာင္မွာ ထားလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီေန႕ခင္းမွာပဲ ပညာရွိၾကီး ေရာက္လာျပီး အေရာင္ျဖာထြက္ေနတဲ့ ေက်ာက္တုန္းကို ေတြ႕ျမင္မိပါတယ္။ သူဟာ ယခင္လယ္ပိုင္ရွင္အေၾကာင္း ေမးျမန္းစံုစမ္းတယ္။ လယ္ပိုင္ရွင္အသစ္က ျပန္ေျပာပါတယ္။ “မသိဘူးဗ်။ ဘာျဖစ္လို႕ ေမးတာလဲ။”

ပညာရွိၾကီးက ေျပာလာပါတယ္။ “ဒီေက်ာက္တုံးက စိန္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ စိတ္တစ္တံုးကို ေတြ႕ျမင္တဲ့အခါ စိန္ဟုတ္မဟုတ္ သိပါတယ္”

လယ္ပိုင္ရွင္အသစ္က ျပန္ေျပာပါတယ္။ “မဟုတ္ေလာက္ဘူးဗ်။ ဒီေက်ာက္တံုးကို စမ္းေခ်ာင္းထဲကေန ေကာက္ယူလာတာပါ။ လိုက္ခဲ့ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ျပပါမယ္။ အဲဒီေက်ာက္တုံးမ်ိဳးေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါေသးတယ္”

သူတုိ႕ႏွစ္ဦး စမ္းေခ်ာင္းဆီသြားျပီး နမူနာ ေက်ာက္တံုးေတြကို ေကာက္ယူကာ စိန္ဟုတ္မဟုတ္ စမ္းသပ္စစ္ေဆးေစပါတယ္။ အဲဒီေက်ာက္ေတြဟာ တကယ့္စိန္ေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လယ္ေျမတစ္ခုလံုးဟာ စိန္ဧကေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ ဖံုးလႊမ္းေနေၾကာင္း သူတုိ႕ ေတြ႕ရွိခဲ့ပါေတာ့တယ္။ 

ပံုျပင္ရဲ႕ သင္ခန္းစာ

ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕သေဘာထား မွန္ကန္ေနတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ စိန္ဧကေပါင္းမ်ားစြာအေပၚ ေလွ်ာက္လွမ္းေနေၾကာင္း သိျမင္ပါလိမ့္မယ္။

အခြင့္အေရးဆိုတာ အမ်ားအားျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ ေျခဖဝါးေအာက္မွာပါ။ အျခား တစ္ေနရာရာသြားဖို႕ မလိုအပ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕လိုအပ္ေနတာကေတာ့ အခြင့္အေရးကို သိျမင္ဖို႕ပါပဲ။

အခြင့္အေရးကို သေဘာမေပါက၊္ မသိျမင္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ လူေတြဟာ အခြင့္အေရးရဲ႕ တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ ဆူညံမႈကို ညည္းညဴမိတတ္ၾကပါတယ္။

တူညီတဲ့ အခြင့္အေရးဆုိတာ ဘယ္ေတာ့မွ ႏွစ္ၾကိမ္ေခါက္ရိုး ထံုးစံမရွိပါဘူး။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ေခါက္လာတဲ့ အခြင့္အေရးဆုိတာ ပိုေကာင္းခ်င္ေကာင္းမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ပိုဆိုးခ်င္ဆုိးမယ္။ ဒါေပမယ့္ တူညီတဲ့ အခြင့္အေရးေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေနလင္းေအာင္

www.naylinaung1.blogspot.com  

The Best English Magazine, April, 2013 ထုတ္တြင္ ေဖာ္ျပပါရွိျပီး။

 မူရင္း အဂၤလိပ္စာ

သမၼာက်မ္းစာႏွင့္ မီးေသြးျခင္းေတာင္း

ဒီပံုျပင္ကိုေတာ့ အေရွ႕ပိုင္း ကင္တက္ကီ ေတာင္တန္းေဒသရွိ လယ္ယာေျမတစ္ခုမွာ ေျမးေယာက္်ားေလးႏွင့္အတူ  ေနထိုင္ေနတဲ့ အဘိုးအိုတစ္ဦးက ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ အဘိုးအိုဟာ နံနက္တိုင္း ေစာေစာထျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ စားပြဲမွာထုိင္ကာ သူရဲ႕ ေဟာင္းႏြမ္းစုတ္ျပဲေနတဲ့ သမၼာက်မ္းစာအုပ္ကို ဖတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အဘိုးလို ျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ သူ႕ေျမးဟာ အဘိုးလုပ္သမွ် တတ္နိုင္သေလာက္ လိုက္လံတုပဖို႕ ၾကိဳးစားၾကည့္ပါတယ္။

တစ္ေန႕မွာေတာ့ ေျမးက ေျပာလာပါတယ္။ “အဘိုးေရ…ကြ်န္ေတာ္လည္း အဘိုးလိုပဲ သမၼာက်မ္းစာကို ဖတ္ဖို႕ ၾကိဳးစားၾကည့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ နားမလည္ဘူးဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ထားတာကေတာ့ စာအုပ္ကို ပိတ္လိုက္ျပီးတဲ့ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းေမ့သြားတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ သမၼာက်မ္းစာကိုဖတ္ရင္ ဘယ္လုိအက်ိဳးေက်းဇူးေတြ ရနုိင္သလဲဗ်” အဘိုးအိုဟာ မီးဖိုထဲ မီးေသြးေတြ ထည့္ေနရင္းမွ လွည့္ၾကည့္ကာ ေအးေဆးစြာ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ “ဒီ မီးေသြးျခင္းေတာင္းကို ယူရင္း ျမစ္ဆီသြားလိုက္ပါ။ ျပီးရင္ ေရတစ္ျခင္း ထည့္ယူလာခဲ့ပါ။”

လူကေလးက ေျပာတဲ့အတုိင္း လုပ္ေဆာင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ အိမ္ျပန္မေရာက္မီ ေရေတြအားလံုး စိမ့္ထြက္က်ကုန္တယ္။ အဘိုးက ရယ္ျပီးေျပာလိုက္ပါတယ္။ “ေနာက္တစ္ၾကိမ္ဆို ငါ့ေျမး ပိုျပီး ျမန္ျမန္ ေျပးလာရလိမ့္မယ္။” အဲဒီေနာက္ အဘိုးဟာ ေျမးကို ျမစ္ဆီသြားျပီး ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ေရထည့္လာဖုိ႕ ေစခိုင္းလိုက္ျပန္တယ္။ ဒီအၾကိမ္မွာေတာ့ လူငယ္ေလးဟာ ပိုျပီးျမန္ေအာင္  ေျပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မီးေသြးျခင္းေတာင္းကေတာ့ အိမ္မေရာက္မီမွာပင္ ေရေတြ ကုန္သြားျပန္တယ္။ သူဟာ ေဟာဟဲလိုက္ရင္း  ျခင္းေတာင္းတစ္လံုးနဲ႕ ေရခပ္ဖို႕ဆိုတာ မျဖစ္နုိင္ပါဘူးလို႕ အဘိုးကို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေရဆြဲပံုးတစ္လံုးရွာဖို႕  ထြက္သြားပါတယ္။ အဘိုးက ေျပာပါတယ္။ “အဘိုး ေရဆြဲပံုးနဲ႕ေရကို  မလိုခ်င္ဘူး။ ဝါးျခင္းေတာင္းနဲ႕ေရကိုသာ လုိခ်င္တာပါ။ ငါ့ေျမး လုပ္ေပးနုိင္ပါတယ္။ ငါ့ေျမးဟာ ေကာင္းမြန္လံုေလာက္စြာ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈ မရွိခဲ့လုိ႕ပါ။” အဲဒီေနာက္ အဘိုးဟာ သူ႕ေျမး ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစားတာကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႕ တံခါးအျပင္ ထြက္လိုက္ပါတယ္။

ေျမးက ဒီတစ္ၾကိမ္မွာလည္း မျဖစ္နုိင္ဘူးဆိုတာ သိနားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ဘယ္ေလာက္ပဲ ခပ္ျမန္ျမန္ေျပးပါေစ၊ အေဝးၾကီးမေရာက္မီ ေရေတြအားလံုး စိမ့္ထြက္က်ကုန္လိမ့္မယ္ဆုိတာ အဘိုးျဖစ္သူကို ျပသခ်င္ခဲ့တယ္။ ေျမးဟာ ေရထည့္ကာ ခပ္ျမန္ျမန္ ေျပးလာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဘိုးဆီ သူ ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျခင္းေတာင္းထဲ ေရမက်န္ေတာ့ပါဘူး။ သူဟာ ေမာပန္းစြာနဲ႕ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “ဒါဟာ အခ်ည္းႏွီးပဲဆိုတာ အဘိုး ေတြ႕တယ္မို႕လား။” အဘိုးအိုက ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “ျခင္းေတာင္းကို ၾကည့္လုိက္စမ္းပါ”

ေျမးက ျခင္းေတာင္းကို ၾကည့္လုိက္ပါတယ္။ ျခင္းေတာင္းဟာ ယခင္နဲ႕ မတူေတာ့တာကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ သူ သတိျပဳမိလိုက္ပါတယ္။ ညစ္ပတ္ေနတဲ့ မီးေသြးျခင္းေတာင္း မဟုတ္ေတာ့ဘဲ သန္႕ရွင္းေနတဲ့ ျခင္းေတာင္းျဖစ္သြားပါျပီ။

 “ေျမးေရ…သမၼာက်မ္းစာကို ဖတ္တဲ့အခါ အဲဒီလို ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ သမၼာက်မ္းစာထဲပါတဲ့ စာသားအားလံုးကိုေတာ့ ငါ့ေျမး နားလည္ခ်င္မွ နားလည္မွာပါ။ အားလံုး မွတ္မိခ်င္မွလည္း မွတ္မိမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ေျမး ဖတ္လိုက္တဲ့အခါ သမၼာက်မ္းစာက ငါ့ေျမးရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကို စတင္ေျပာင္းလဲ ေပးပါလိမ့္မယ္။”

မီးေသြးျခင္းေတာင္းက ေပးေသာ သင္ခန္းစာ

ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း ဘုရားသခင္ရဲ႕စကား တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းေလာက္ဖတ္ဖုိ႕ အခ်ိန္ေပးၾကည့္ပါ။ သင္ဟာ ဖတ္ထားသမွ် အမ်ားၾကီး သတိရွိရွိနဲ႕ မလိုက္နာနိုင္ေသးလွ်င္ပင္ ေကာင္းမြန္တဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြ သင့္အေပၚ သက္ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။

………………………

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ အေနနဲ႕ကေတာ့ ဗုဒၶစကား ေန႕တုိင္းၾကားနာ၊ ဖတ္ရူ႕ၾကည့္ရပါမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕လည္း ဗုဒၶစကားကို အားလံုးနားလည္ခ်င္မွ နားလည္မွာပါ။ နားလည္ထားသေလာက္ လက္ေတြ႕က်က် စတင္က်င့္ၾကံ လိုက္နာမည္ဆိုလွ်င္ ညစ္ႏြမ္းခက္ထန္ေနတဲ့ စိတ္သေဘာထားေတြ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာ့ေပ်ာင္း ေျပာင္းလဲလာလိမ့္မယ္လုိ႕ ယံုၾကည္ပါတယ္။

စိတ္ကသာ အရာရာ ဦးေဆာင္ပါတယ္။ ကုသိုလ္ေရးနဲ႕ စိတ္ေကာင္းစိတ္ျမတ္ ေမြးနုိင္ဖုိ႕ဆုိတာ စိတ္ထဲမွာ ဗုဒၶစကားေတြ ရွိေနမွသာ ျဖစ္နုိင္မွာပါ။ လက္ေတြ႕က်က် က်င့္ၾကံနုိင္ဖုိ႕ဆိုတာကေတာ့ တရားစကားေတြ တတ္နုိင္သေလာက္ လုိက္နာလုပ္ေဆာင္ျခင္းျဖင့္သာ စတင္နုိင္ပါတယ္။ 

ေနလင္းေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုသည္။

Ref; The Bible and the Old Wicker Coal Basket by Unknown Author

www.naylinaung1.blogspot.com

မူရင္း အဂၤလိပ္စာ