Showing posts with label စိတ္ခြန္အားေပးစာစု. Show all posts
Showing posts with label စိတ္ခြန္အားေပးစာစု. Show all posts

Wednesday, December 4, 2013

ပညာႏွင့္ ေကာင္းစြာ ေဝဖန္ပိုင္းျခားနုိင္စြမ္း


(The Light of English Magazine, December, 2013)
တစ္ခါတုန္းက လမ္းေဘးမွာ အသားညွပ္ေပါင္မုန္႕ေတြ ေရာင္းခ်ေနတဲ့ လူတစ္ဦးရွိခဲ့တယ္။ သူဟာ စာမတတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဘယ္တုန္းကမွ သတင္းစာ မဖတ္ခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ နားထုိင္းတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေရဒီယိုလည္း နားေထာင္ျခင္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ မ်က္စိမႈန္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ရုပ္ျမင္သံၾကားလည္း ၾကည့္ရူ႕ခဲ့ျခင္း မရွိပါဘူး။ 
ဒါေပမယ့္ သူဟာ အသားညွပ္ေပါင္မုန္႕ေတြကို စိတ္အားထက္သန္စြာ ေရာင္းခ်ခဲ့တယ္။ သူ႕ရဲ႕ ေရာင္းအားနဲ႕ အက်ိဳးအျမတ္ဟာ ျမင့္တက္လာခဲ့တယ္။ သူဟာ အသားေတြပိုမွာရင္း ပိုၾကီးျပီး ပိုေကာင္းတဲ့ မီးဖိုတစ္ခုကိုလည္း ဝယ္ယူခဲ့ပါတယ္။ 
သူ႕ရဲ႕စီးပြားေရး တိုးတက္လာေနစဥ္ မၾကာေသးမီက ဘြဲ႕ရခဲ့တဲ့ သူ႕သားဟာ ဖခင္ျဖစ္သူထံ လာေရာက္ပူးေပါင္းပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ထူးျခားမႈတစ္ခု ျဖစ္ပြားခဲ့တယ္။ သားျဖစ္သူက ေမးလုိက္ပါတယ္။ “ေဖေဖ…ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေတြ႕ၾကံဳလာရမယ့္ စီးပြားေရးက်ဆင္းမႈကို သတိမျပဳမိဘူး မဟုတ္လား”ဖခင္ျဖစ္သူက ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “သတိမျပဳမိဘူး။ ေဖေဖကို ေျပာျပပါလားကြ။” သားျဖစ္သူက ေျပာျပပါတယ္။ “နုိင္ငံတကာ အေျခအေနေတြဟာ ဆိုးရြားေနပါတယ္။ ျပည္တြင္းအေျခအေနက ပိုျပီးေတာင္ ဆုိးေသးတယ္။ က်ေရာက္လာမယ့္ အခက္အခဲေတြအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားသင့္တယ္။” 
သူ႕သားဟာ ေကာလိပ္တစ္ခုမွ ဘြဲ႕ရလာခဲ့သည့္အျပင္ သတင္းစာလည္းဖတ္၊ ေရဒီယိုလည္း နားေထာင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အမ်ားၾကီး သိလိမ့္မယ္။  သားရဲ႕အၾကံေပးမႈကို ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သေဘာမထားသင့္ဘူးလို႕ ဖခင္ျဖစ္သူက ေတြးလိုက္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ေန႕မွာ ဖခင္ျဖစ္သူဟာ အသားေတြနဲ႕ေပါင္မုန္႕မွာယူမႈ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ျပီး ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုလည္း ခ်ိတ္ထားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူဟာ အလုပ္မွာလည္း စိတ္အားထက္သန္မႈ မရွိေတာ့ပါဘူူး။  
မၾကာမီ သူ႕ရဲ႕အသားညွပ္ေပါင္မုန္႕ဆုိင္မွာ လာဝယ္တဲ့လူေတြ နည္းနည္းလာေတာ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ေရာင္းခ်ရမႈလည္း အလ်င္အျမန္ ေလ်ာ့က်လာခဲ့တယ္။ ဖခင္က သားျဖစ္သူကို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “သားေရ…သားေျပာတာ မွန္သားပဲ။ ေဖေဖတို႕ ေရာင္းအားက်ေနျပီ။ ၾကိဳတင္ျပီး သတိေပးခဲ့တဲ့အတြက္ သားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။”

ပံုျပင္ရဲ႕ သင္ခန္းစာ

(၁) ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ဟာ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာပင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ အကဲျဖတ္နုိင္၊ ဥာဏ္မသံုးနုိင္ဘဲ ေတြေဝေနတတ္ၾကတယ္။

(၂) လူတစ္ေယာက္ဟာ အသိဥာဏ္ ျမင့္မားနုိင္ေပမယ့္ ည့ံဖ်င္းတဲ့ အကဲျဖတ္မႈ ျပဳလုပ္မိတတ္ပါတယ္။

(၃) သင့္ရဲ႕ အၾကံေပးသူေတြကို ဂရုတစိုက္ေရြးခ်ယ္ျပီး ကိုယ္တိုင္ ခ်င့္ခ်ိန္ အကဲျဖတ္လိုက္ပါ။

(၄) လူတစ္ေယာက္မွာ (5 Cs )ရွိမယ္ဆုိရင္ ပညာတတ္သည့္ျဖစ္ေစ၊ ပညာမတတ္သည့္ျဖစ္ေစ ေအာင္ျမင္နုိင္ပါတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ (Character) အရည္အခ်င္း၊ (Commitment) တာဝန္ယူျခင္း၊ (Conviction) ခိုင္မာတဲ့ ခံယူခ်က္၊ (Courtesy )စိတ္ေစတနာနဲ႕ (Courage) ရဲရင့္ျခင္းတုိ႕ပါပဲ။
 

(၅) ဝမ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းတာကေတာ့ က်ရံႈးမႈ ေတြ႕ၾကံဳေနရတဲ့လူေတြအတြက္ လက္ကိုင္ေတာင္ေဝွးအျဖစ္ အသံုးျပဳနိုင္တဲ့ စြယ္စံုက်မ္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနတယ္ဆုိတာ မသိရွိျခင္းပါပဲ။
  
Educational and Good Judgment
Written by Krishna Khanna
There is a story about a man who sold hot dogs by the roadside. He was illiterate, so he never read newspapers. He was hard of hearing, so he never listened to the radio. His eyes were weak, so he never watched television.

But enthusiastically, he sold lots of hot dogs. His sales and profit went up. He ordered more meat and got himself a bigger and a better stove.

As his business was growing, the son, who had recently graduated from college, joined his father. Then something strange happened. The son asked, "Dad, aren't you aware of the great recession that is coming our way?"

The father replied, "No, but tell me about it." The son said, "The international situation is terrible. The domestic is even worse. We should be prepared for the coming bad time."

The man thought that since his son had been to college, read the papers, and listened to the radio, he ought to know and his advice should not be taken lightly. So the next day, the father cut down his order for the meat and buns, took down the sign and was no longer enthusiastic.

Very soon, fewer and fewer people bothered to stop at his hot dog stand. And his sales started coming down rapidly. The father said to his son, "Son, you were right. We are in the middle of a recession. I am glad you warned me ahead of time."

What is the moral of the story?

1. Many times we confuse intelligence with good judgment.

2. A person may have high intelligence but poor judgment.

3. Choose your advisers carefully and use your judgment.

4. A person can and will be successful with or without formal education if they have the 5 Cs: Character, Commitment, Conviction, Courtesy, Courage

5. The tragedy is that there are many walking encyclopedias who are living failures.
ေနလင္းေအာင္
http://naylinaung1.blogspot.com/







Friday, May 17, 2013

သင္ဟာ လင္းယုန္ငွက္တစ္ေကာင္




တစ္ေန႔မွာ လယ္သမားတစ္ဦးဟာ လင္းယုန္ငွက္ဥတစ္လံုး ေတြ႕ျပီး အိမ္သယ္လာခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ လင္းယုန္ငွက္ဥကို သားေပါက္ရန္အလိုငွာ  ၾကက္ဥအခ်ိဳ႕နဲ႕ ထားလိုက္ပါတယ္။ လင္းယုန္ငွက္ကေလးဟာ ၾကက္ကေလးေတြနဲ႕အတူ ေပါက္ဖြားလာပါတယ္။ သူဟာ သူ႕ဘဝကို အျခားၾကက္ကေလးေတြနဲ႕ မိခင္ၾကက္မၾကီးလိုပဲ စတင္ခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ ၾကက္ကေလးေတြ လုပ္တဲ့အတုိင္း လုိက္လုပ္ပါတယ္။ သူဟာ ၾကက္ကေလးေတြကဲ့သို႕ပင္ စားေသာက္တယ္။ ေရြ႕လ်ားလမ္းေလွ်ာက္တယ္။ ၾကက္တြန္သံေပးတယ္။

တစ္ေန႕မွာေတာ့ အနီးမွာပ်ံသန္းေနတဲ့ လင္းယုန္ငွက္ၾကီးတစ္ေကာင္ဟာ ၾကက္ကေလးေတြနဲ႕အတူ ေရာေႏွာေနတဲ့ လင္းယုန္ငွက္ေလးကို ေတြ႕ျမင္လိုက္ပါတယ္။ သူဟာ လင္းယုန္ငွက္ကေလးနဲ႕ စကားေျပာဆိုဖို႕ ေအာက္ဘက္သို႕ ဆင္းလိုက္ပါတယ္။ အျခားၾကက္ကေလးအားလံုးဟာ လင္းယုန္ငွက္ကို ေၾကာက္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ထြက္ေျပးၾကပါတယ္။ လင္းယုန္ငွက္ကေလးလည္း ေျပးဖို႕ၾကိဳးစားေပမယ့္ လင္းယုန္ငွက္ၾကီးရဲ႕ တားဆီးမႈကို ခံလိုက္ရပါတယ္။ လင္းယုန္ငွက္ၾကီးက ေျပာလာပါတယ္။ “ၾကက္ကေလးေတြနဲ႕ ဒီေနရာမွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ။ မင္းဟာ ငါလိုပဲ လင္းယုန္ငွက္တစ္ေကာင္ပါ။ ငါလိုပဲ ပ်ံသန္းနိုင္တယ္။ မင္းရဲ႕အိမ္ဟာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေတြအၾကား အျမင့္ၾကီးမွာ တည္ရွိတယ္”

လင္းယုန္ငွက္ေလးဟာ စိတ္ရႈပ္ေထြးသြားျပီး သူလည္း လင္းယုန္ငွက္ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ကိုေတာ့ လက္မခံနိုင္ခဲ့ပါဘူး။ လင္းယုန္ငွက္ေလးက ေျပာပါတယ္။ “ကြ်န္ေတာ္ဟာ ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္ပါ။ ဒီေနရာက အျခားၾကက္ကေလးေတြနဲ႕အတူ ကြ်န္ေတာ္ေနရမယ့္ ေနအိမ္လည္းျဖစ္တယ္။ ကဲ ၾကည့္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ မပ်ံနုိင္ဘူးဗ်။” လင္းယုန္ငွက္ၾကီးက လင္းယုန္ငွက္ကေလးကို သူ႕လက္သည္းျဖင့္ ဖမ္းဆုပ္ရင္း အားေကာင္းတဲ့ ေတာင္ပံခတ္သံေတြနဲ႕အတူ အနီးအနားရွိ ေခ်ာက္ကမ္းပါးဆီ သယ္ေဆာင္သြားနိုင္ခဲ့ပါတယ္။ လင္းယုန္ငွက္ၾကီးက “ဘယ္လုိပ်ံသန္းရမယ္ဆိုတာ သင္ေပးမယ္”လို႕ ေျပာဆိုပါတယ္။ ပံ်သန္းျခင္းသင္ခန္းစာ စတင္တဲ့အခ်ိန္မွာ လင္းယုန္ငွက္ကေလးဟာ အံ့ၾသေတြေဝစြာျဖင့္ သူ တကယ္ ပ်ံသန္းနုိင္တယ္ဆုိတာ သိလာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ မေအာင္ျမင္ခင္တုန္းက အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ သူ လဲက်ခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ သူ႕ဘဝအမွန္ကို လင္းယုန္ငွက္ၾကီးရဲ႕ အကူအညီနဲ႕သိရွိျပီး ၾကက္ကေလးေတြဆီ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မသြားေတာ့ပါဘူး။

သင္ခန္းစာ

ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုးဟာ လင္းယုန္ငွက္ေတြအျဖစ္ ေမြးဖြားလာျပီး ေကာင္းကင္ျမင့္ျမင့္မွာ ပ်ံသန္းနိုင္ၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ တစ္ေန႕တာအတြက္ ေျမျပင္မွာပဲ အစာရွာစားေနရတဲ့ ၾကက္ကေလးေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကိုယ္အတြင္းမွာ ပိုျပီးျမင့္မားတဲ့ စြမ္းရည္တစ္ခုရွိျပီး အဲဒီစြမ္းရည္ကို သိျမင္နားလည္သင့္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ လင္းယုန္ငွက္ၾကီးတစ္ေကာင္လို ေအာင္ျမင္ေနသင့္ပါတယ္။ သို႕မွသာ ၾကက္ကေလးေတြလို႕ထင္ေနတဲ့ အျခားလင္းယုန္ငွက္ကေလးေတြကို ပ်ံသန္းတတ္ဖို႕ တဖန္ျပန္ျပီး သင္ၾကားေပးနုိင္ပါလိမ့္မယ္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္က ေျပာခဲ့ဖူးသလိုပါပဲ။ “ဆင္းရဲသူေတြကို ကူညီဖို႕ တစ္ခုတည္းေသာနည္းလမ္းကေတာ့ သင့္ကိုယ္တုိင္ ဆင္းရဲေနဖို႕ မလိုအပ္ပါဘူး”တဲ့။

ေနလင္းေအာင္
Ref; You Are an Eagle by Unknown Author
www.naylinaung1.blogspot.com

Monday, February 18, 2013

အမုန္းတရားအတြက္ ႏွလံုးသားကို ဝန္မပိပါေစနဲ႕





မူလတန္းျပ ဆရာမတစ္ဦးဟာ အတန္းထဲက ျပႆနာတစ္ရပ္ကို ေျဖရွင္းရန္ ကေလးေတြနဲ႕ ကစားပြဲတစ္ပြဲ ကစားဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႕မွာ ဆရာမက ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႕ အာလူးအခ်ိဳ႕ထည့္ျပီး ယူေဆာင္လာခဲ့ဖို႕ တပည့္ေတြကို ေစခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ အာလူတစ္လံုးစီမွာ ကိုယ္မုန္းတဲ့လူတစ္ဦးနာမည္ ေရးထားရပါမယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ ပလတ္စတစ္အိတ္ထဲမွာ ကေလးေတြထည့္ထားတဲ့ အာလူးအေရအတြက္ဟာ သူတုိ႕မုန္းတီးေနတဲ့ လူအေရအတြက္အေပၚ မူတည္ေနပါတယ္။
ကစားမည့္ေန႕ ေရာက္တဲ့အခါ ကေလးတစ္ဦးစီဟာ သူတုိ႕မုန္းတဲ့ သူေတြရဲ႕ နာမည္ေရးထားတဲ့ အာလူးေတြကို ယူေဆာင္လာၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကေလးေတြက အာလူးႏွစ္လံုး၊ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ သံုးလံုး ယူေဆာင္လာၾကပါတယ္။ ငါးလံုးအထိ ယူေဆာင္လာတဲ့ ကေလးအခ်ိဳ႕လည္း ရွိပါတယ္။
ဆရာမက တစ္ပတ္အၾကာ သြားေလရာေနရာတုိင္း (အိမ္သာထဲပင္မက်န္) အာလူးေတြထည့္ထားတဲ့ ပလတ္စတစ္အိတ္ကို သယ္ေဆာင္သြားဖို႕ တပည့္ေတြကို ေစခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ တစ္ေန႕ျပီးတစ္ေန႕ ကုန္ဆံုးလာတဲ့အခါ တပည့္ေတြဟာ သူတို႕သယ္ေဆာင္လာရတဲ့ အာလူးပုပ္္ေတြကေန ထြက္ေပၚလာတဲ့ မႏွစ္ျမိဳ႕ဖြယ္ အနံ႕အသက္ေတြေၾကာင့္ စတင္ညည္းညဴလာေတာ့တယ္။
အာလူးငါးလံုးအထိ သယ္ေဆာင္ရတဲ့ကေလးေတြကေတာ့ အာလူးအိတ္ေတြရဲ႕ ပိုျပီးေလးတဲ့ အေလးခ်ိန္ကို စတင္ခံစားလာရတယ္။ တစ္ပတ္အၾကာမွာ ဆရာမက ကစားပြဲျပီးဆံုးေၾကာင္း ေျပာလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွသာ ကေလးေတြဟာ စိတ္သက္သာရာ ရသြားၾကတယ္။ ဆရာမက ကေလးေတြကို ေမးလိုက္ပါတယ္။
“တပည့္တုိ႕ တစ္ပတ္အၾကာ အာလူးေတြ သယ္ေဆာင္သြားရေတာ့ ဘယ္လုိခံစားရသလဲ။”
တပည့္ေတြဟာ စိတ္မခ်မ္းေျမ့စြာနဲ႕ သူတို႕ခံစားေနရတဲ့ ဒုကၡေဝဒနာေတြကို စတင္ညည္းညဴ ေျပာဆိုၾကပါတယ္။ သူတုိ႕ဟာ သြားေလရာအရပ္တုိင္း အာလူးေတြရဲ႕ အေလးခ်ိန္ေရာ၊ မေကာင္းတဲ့ အနံ႕အသက္ေတြေရာ ခံစားၾကရပါတယ္တဲ့။
အဲဒီေနာက္ ဆရာမက ကစားပြဲေနာက္ကြယ္မွာ ကြယ္ဝွက္ထားတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို စတင္ရွင္းျပပါတယ္။ “ဒါဟာ တပည့္တို႕မုန္းေနတဲ့ လူေတြကို ႏွလံုးသားထဲ သယ္ေဆာင္သြားတာမ်ိဳးနဲ႕ တူညီလြန္းလွပါတယ္။ တပည့္တို႕မုန္းတဲ့ လူေတြရဲ႕ အနံ႕အသက္ေတြဟာ တပည့္တို႕ရဲ႕ နွလံုးသားကို ညစ္ညမ္းေစပါတယ္။ ဒီေတာ့ တပည့္တုိ႕ဟာ သြားေလရာအရပ္တိုင္း မလိုအပ္တဲ့ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးတစ္ခုကို သယ္ေဆာင္ရင္း အဆံုးသတ္ရတတ္ပါတယ္။
တပည့္တို႕ဟာ အာလူးပုပ္ေတြရဲ႕ အနံ႕ကိုပင္ တစ္ပတ္အၾကာ သည္းမခံနုိင္ဘူးဆိုရင္ တစ္ဘဝလံုး ကုိယ့္ႏွလံုးသားထဲမွာ သယ္ေဆာင္သြားရမယ့္ မုန္းတီးေနတဲ့လူေတြရဲ႕ အနံ႕အသက္ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး ျဖစ္ေစလိမ့္မယ္ဆုိတာ သေဘာေပါက္မယ္ ထင္ပါတယ္။”
ပံုျပင္က ေပးေသာ သင္ခန္းစာ
သင့္ႏွလံုးသားထဲမွာ အျခားသူေတြအေပၚထားတဲ့ အမုန္းတရားေတြကို ဖယ္ရွားပစ္လုိက္ပါ။ အေၾကာင္းကေတာ့ သင့္ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး မလိုအပ္တဲ့ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးကို မသယ္ေဆာင္မိဖို႕ပါ။
အေကာင္းဆံုးကေတာ့ အျခားသူေတြအေပၚ သည္းခံခြင့္လႊတ္တတ္တဲ့ စိတ္ထားရွိေနဖို႕ပါ။ ကိုယ္မႏွစ္သက္တဲ့သူေတြကိုပင္ ေမတၱာထားနုိင္ပါေစ။
ေမတၱာစစ္ဆိုတာ အျပစ္ဆုိဖြယ္မရွိတဲ့ လူတစ္ဦးကို ခ်စ္ျမတ္နိုးတတ္ျခင္း မဟုတ္ပါဘူး။ မျပည့္စံုတဲ့လူတစ္ဦးကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ျမတ္နုိးတတ္ျခင္းပါပဲ။
ေနလင္းေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုသည္။
Ref; Do You Hate Someone? By Unknown Author
ဝန္ခံခ်က္။   ။ကြ်န္ေတာ္ ဘာသာျပန္ဆုိတုန္းက စာပုဒ္ဟာ ေအာက္မွာေပးထားတဲ့ စာပုဒ္နဲ႕ အနည္းငယ္ကြဲလြဲပါတယ္။ မူရင္းျပန္ဆုိတုန္းက စာပုဒ္ကို ျပန္လိုခ်င္ေပမယ့္ လင့္ခ္မသိေတာ့ေတာ့ေၾကာင္း အင္တာနက္မွာ ရွာေဖြရာ ဒီစာအတုိင္း ထြက္လာပါတယ္။ ျပန္မျပင္ခ်င္ေတာ့တာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ကြဲလြဲပါက နားလည္ေပးပါရန္ ပန္ၾကားအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ 
မူရင္း အဂၤလိပ္စာ...

Wednesday, January 16, 2013

လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္




         မီဂ်ီေခတ္ (1868-1912)တုန္းက ဂ်ပန္လူမ်ိဳး ဇင္ဆရာၾကီး နန္အင္ထံသို႕ တကၠသိုလ္တစ္ခုမွ ပါေမာကၡတစ္ဦး ေရာက္လာကာ ဇင္ဘာသာအေၾကာင္း စံုစမ္းေမးျမန္းပါတယ္။
        နန္အင္က သူ႕ကို လက္ဖက္ရည္နဲ႕ဧည့္ခံတယ္။ သူဟာ ဧည့္သည္ရဲ႕ခြက္ထဲ လက္ဖက္ရည္အျပည့္ ေလာင္းထည့္ျပီးေပမယ့္ ဆက္လက္ျပီး ေလာင္းထည့္ေနခဲ့ပါတယ္။
         ပါေမာကၡက လက္ဖက္ရည္ေတြ လွ်ံက်ေနတာကို ေတြ႕ေတာ့ စိတ္မထိန္းနိုင္ေတာ့ဘဲ ေျပာလာပါတယ္။
         “လက္ဖက္ရည္ေတြ ျပည့္လွ်ံေနျပီ။ ေနာက္ထပ္ ထည့္လို႕ မရေတာ့ဘူးေလ။”
         ထို႕အခါ နန္အင္က ေျပာလိုက္ပါတယ္။
        “ဒီလက္ဖက္ရည္ခြက္လိုပဲ။ ခင္ဗ်ားမွာလည္း ကိုယ္ပိုင္အယူအဆေတြ၊ မွန္းဆခ်က္ေတြနဲ႕ ျပည့္ေနပါတယ္။ ပထမဆံုး ခင္ဗ်ားကိုယ္ထဲက အရာအားလံုး သြန္မပစ္ဘဲနဲ႕ေတာ့ ဇင္ပညာအေၾကာင္း ျပသလို႕ မရနုိင္ပါဘူး”


စဥ္းစားဆင္ျခင္စရာ

       သင့္ရဲ႕ဖန္ခြက္ထဲမွာ တစ္ခုခု ထည့္ထားခဲ့တယ္ဆိုပါစို႕။ ေနာက္တစ္ခု ထည့္ခ်င္တဲ့အခါ ေရာထည့္လို႕ ေတာ့ အဆင္ေျပမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခုပဲ ေရြးစရာရွိပါတယ္။ ပထမထည့္ခဲ့တဲ့ အရာအားလံုး သြန္ပစ္ျပီး ေနာက္တစ္ခု ေျပာင္းလဲထည့္နုိင္ပါတယ္။
       ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ တစ္ခုခုကို တစ္ဖက္ကမ္းေရာက္ေအာင္ သင္ယူျပီးေျမာက္ခဲ့တယ္ဆိုပါစို႕။ ဒုတိယတစ္ခု သင္ယူတဲ့အခါမွာ ပထမသင္ယူခဲ့ရတဲ့ သေဘာတရားေတြက လႊမ္းမိုးေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္  သင္ယူရာမွာ အဟန္႕အတား ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
         ပညာရပ္တစ္ခု သင္ယူရာမွာ ပထမ တတ္သိထားခဲ့တဲ့ ပညာအားလံုး ခဏေမ့ထားျပီးမွ ဒုတိယတစ္ခုကို သင္ယူပါ။
         အခ်ိဳ႕ေသာ သဘာဝလြန္ျဖစ္ရပ္ေတြဟာ သိပၸံနည္းတက် ရွင္းျပလို႕ မရနုိင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ္သင္ယူခဲ့တဲ့ ပညာရပ္ေတြနဲ႕ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္လို႕ေတာ့ မရနိုင္ပါဘူး။

 ေနလင္းေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုသည္။
Ref;A Cup of Tea by Unknown Author
www.naylinaung1.blogspot.com

Monday, September 10, 2012

စိတ္ခြန္အားေပး စာစုမ်ား(၃)

(၁၁)
အပူေပးခံရတဲ့ ေရႊဟာ
အလွဆင္ပစၥည္း ျဖစ္လာတယ္။
နန္းဆြဲခံရတဲ့ ေၾကးဟာ
ေၾကးနီေခ်ာင္းျဖစ္လာတယ္။
ထြင္းထုခံရတဲ့ ေက်ာက္တုန္းဟာ
ပန္းပုရုပ္ျဖစ္လာတယ္။
ဘဝမွာ နာက်င္မႈမ်ားေလ
တန္ဖိုးတက္ေလပါပဲ။
ေနလင္းေအာင္
 
(၁၂)
အမွားေလးေတြ ေပါင္းစပ္လုိက္တဲ့အခါ
အေတြ႕အၾကံဳျဖစ္လာတယ္။
အေတြ႕အၾကံဳဆိုတာ ေအာင္ျမင္မႈဆီတြန္းပို႕ေပးမဲ့
အင္ဂ်င္စက္တစ္ခုုပါ။
ေနလင္းေအာင္ 

(၁၃)
အေျပာင္းအလဲကို
ေျပာင္းလဲပစ္ဖို႕ၾကိဳးစားေနရံုနဲ႕ေတာ့
ေျပာင္းလဲသြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။
အေျပာင္းအလဲကို
တြန္းလွန္ေျဖရွင္းလိုက္မွသာ
ေျပာင္းလဲသြားမွာပါ။
ေနလင္းေအာင္ 

(၁၄)
ေအာင္ျမင္မဲ့လူတိုင္းဟာ
ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ့
ဇာတ္လမ္းနဲ႕စတယ္။
ေအာင္ျမင္မႈနဲ႕
ဇာတ္သိမ္းတယ္။
ေနလင္းေအာင္ 

(၁၅)
ေသာ့တံမရွိဘဲနဲ႕ေတာ့
ေသာ့ခေလာက္ကို ဖန္တီးမေပးပါဘူး။
ေျဖရွင္းခ်က္မရွိဘဲနဲ႕ေတာ့
ျပႆနာကို ဖန္တီးမေပးပါဘူး။
ေနလင္းေအာင္ 
www.naylinaung1.blogspot.com

ေျပာခ်င္ရာမ်ား ေျပာခဲ့ဖို႔...